|
การจัดทำฐานข้อมูลสารสนเทศภูมิศาสตร์ด้วยอากาศยานไร้คนขับ กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง (หัวหมาก) |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Creator | ชัยรัตน์ ทาบุญ |
| Title | การจัดทำฐานข้อมูลสารสนเทศภูมิศาสตร์ด้วยอากาศยานไร้คนขับ กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง (หัวหมาก) |
| Contributor | วรานนท์ คงสง, ธีรเดช สนองทวีพร, ชัยวัฒน์ ภู่วรกุลชัย, กิตติพงศ์ ดำเกาะ |
| Publisher | Faculty of Engineering and Industrial Technology, Kalasin University |
| Publication Year | 2569 |
| Journal Title | วารสารวิศวกรรมและเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ |
| Journal Vol. | 4 |
| Journal No. | 5 |
| Page no. | 44-58 |
| Keyword | อากาศยานไร้คนขับ, การรังวัดด้วยภาพถ่าย, แผนที่ภาพถ่ายออร์โธจริง, แบบจำลองพื้นผิวเชิงเลข |
| URL Website | https://ph03.tci-thaijo.org/index.php/JEIT |
| Website title | วารสารวิศวกรรมและเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ |
| ISSN | ISSN 2985-0274 (Print),ISSN 2985-0282 (Online) |
| Abstract | การศึกษาวิจัยฉบับนี้มุ่งเน้นการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีอากาศยานไร้คนขับ (UAV) เพื่อเพิ่มความสมบูรณ์ของข้อมูลสารสนเทศเชิงพื้นที่ในพื้นที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง (หัวหมาก) กระบวนการวิจัยเริ่มจากการวางแผนการบินใช้การบินที่ระดับความสูง 90 เมตรเพื่อให้ได้ค่าความละเอียดจุดภาพบนพื้นดิน (GSD) 2.46 เซนติเมตรต่อพิกเซล มีการรังวัดจุดควบคุมภาคพื้นดิน (GCPs) จำนวน 8 จุด และจุดตรวจสอบอิสระ (Check Points) จำนวน 3 จุด ด้วยเครื่องรับสัญญาณดาวเทียม (GNSS) แบบเรียลไทม์ (RTK) อ้างอิงหมุดหลักฐาน RU-07 การประมวลผลภาพถ่ายดิจิทัลจำนวน 916 ภาพ ใช้เทคนิคทางคอมพิวเตอร์วิชัน ได้แก่ ขั้นตอนวิธี Scale-Invariant Feature Transform (SIFT) สำหรับการจับคู่ภาพ ร่วมกับเทคนิค Structure from Motion (SfM) และ Multi-View Stereo (MVS) เพื่อสร้างชุดข้อมูลพิกัดตำแหน่ง 3 มิติ ชนิดหนาแน่นที่มีจุดยึดโยงถึง 670,871 จุด ผลการศึกษาเชิงปริมาณพบว่า สามารถผลิตแผนที่ภาพถ่ายออร์โธจริง (True Orthophoto) คือ ผลลัพธ์ที่เป็นภาพถ่ายทางอากาศที่ผ่านการแก้ไขและขจัด ความผิดเพี้ยนทางเรขาคณิต ของวัตถุทั้งหมดอย่างสมบูรณ์ ซึ่งเกิดจาก Relief Displacement (ความคลาดเคลื่อนที่เกิดจากความสูงที่แตกต่างกันของพื้นที่) ซึ่งแตกต่างจาก Orthomosaic ทั่วไป และแบบจำลองพื้นผิวเชิงเลข (DSM) หมายถึง แบบจำลองความสูงเชิงเลขที่รวมความสูงของสิ่งปลูกสร้างและเรือนยอดไม้ (Top surface) ซึ่งแตกต่างจาก DEM/DTM ที่แสดงเฉพาะผิวพื้นดินธรรมชาติ (Bare Earth) โดยมีความถูกต้องเชิงตำแหน่งแนวราบ (RMSEr) 0.50 เซนติเมตร และแนวดิ่ง (RMSEz) 0.25 เซนติเมตร โดยนำค่าที่ได้มาเปรียบเทียบกับเกณฑ์ ASPRS 2014 ในเบื้องต้น อย่างไรก็ตาม จุดตรวจสอบอิสระจำนวน 3 จุดยังไม่เพียงพอต่อการยืนยันชั้นความถูกต้องตามมาตรฐาน ข้อมูลที่ได้มีประสิทธิภาพสูงสำหรับใช้เป็นฐานข้อมูลอ้างอิง (Baseline Data) ในงานวิศวกรรมโยธา การออกแบบ สถาปัตยกรรมผ่านโปรแกรมสารสนเทศอาคาร (BIM) และการวางแผนจัดการปัญหาน้ำท่วมขังภายในมหาวิทยาลัยได้ อย่างยั่งยืน |
