|
การสืบสรรค์เพลงพื้นบ้านในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่ |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Title | การสืบสรรค์เพลงพื้นบ้านในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่ |
| Creator | เฉลิมพงษ์ หลักคำ |
| Contributor | นิตยา แก้วคัลณา, ที่ปรึกษา |
| Publisher | มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ |
| Publication Year | 2561 |
| Keyword | กวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่, เพลงพื้นบ้าน, การสืบสรรค์, Modern Thai poetry, Folk song, Creative perpetuation |
| Abstract | วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสืบสรรค์เพลงพื้นบ้านในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่และศึกษาแนวคิดที่ปรากฏในกวีนิพนธ์ เฉพาะตัวบทที่กวีนำเพลงพื้นบ้านมาสร้างงาน ใช้ข้อมูลจากกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่ นับตั้งแต่ผลงานของครูเทพหรือเจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรีถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2559) รวมจำนวน 83 เล่มผลการศึกษาพบว่า เพลงพื้นบ้านเป็นวรรณกรรมมุขปาฐะซึ่งมีการนำมาใช้ในการสร้างงานวรรณกรรมลายลักษณ์ตั้งแต่สมัยอยุธยาและมีพัฒนาการลักษณะต่าง ๆ ต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน การสืบสรรค์เพลงพื้นบ้านในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่ ประกอบด้วย การสืบสรรค์ฉันทลักษณ์ กวีนำเพลงพื้นบ้านมาสร้างงานโดยใช้ฉันทลักษณ์ตามแบบแผน ฉันทลักษณ์ท้องถิ่นและฉันทลักษณ์ระคน ปรากฏทั้งในลักษณะการสืบทอดขนบของฉันทลักษณ์เดิม การปรับแปลงฉันทลักษณ์เดิมให้มีลักษณะใหม่ และการนำข้อบังคับของฉันทลักษณ์ตามแบบแผนและฉันทลักษณ์ท้องถิ่นมาปรับใช้ร่วมกัน การสืบสรรค์ตัวบทเพลงพื้นบ้านในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่มีวิธีการ ได้แก่ การพาดพิง การดัดแปลงและการล้อเลียน การสืบสรรค์เพลงพื้นบ้านในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่กับแนวคิดของกวี พบว่า กวีนำเพลงพื้นบ้านมาสร้างงานเพื่อเสนอสารหรือแนวคิดหลากหลาย ได้แก่ แนวคิดเกี่ยวกับชีวิต แนวคิดเกี่ยวกับธรรมชาติ แนวคิดเกี่ยวกับสังคมและวัฒนธรรม และแนวคิดเกี่ยวกับการเมืองการปกครอง |
