|
การศึกษาการเลือกใช้นโยบายการรับรู้ผลกำไรหรือขาดทุนจากการประมาณการตามหลักคณิตศาสตร์ประกันภัยตามมาตรฐานการบัญชีฉบับที่ 19 เรื่องผลประโยชน์ของพนักงานที่มีต่อการตัดสินใจของนักลงทุน |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Title | การศึกษาการเลือกใช้นโยบายการรับรู้ผลกำไรหรือขาดทุนจากการประมาณการตามหลักคณิตศาสตร์ประกันภัยตามมาตรฐานการบัญชีฉบับที่ 19 เรื่องผลประโยชน์ของพนักงานที่มีต่อการตัดสินใจของนักลงทุน |
| Creator | ลัญจภรณ์ ไทยถาพร |
| Contributor | ศิลปพร ศรีจั่นเพชร, ที่ปรึกษา |
| Publisher | มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ |
| Publication Year | 2557 |
| Keyword | ผลกำไรหรือขาดทุนจากการประมาณการตามหลักคณิตศาสตร์ประกันภัย, การรับรู้แบบขอบเขต, การรับรู้ทั้งจานวนในรายการกำไรขาดทุน, การรับรู้ทั้งจานวนในรายการกำไร-ขาดทุนเบ็ดเสร็จอื่น, การตัดสินใจของนักลงทุน, Actuarial gains and losses, Corridor method, Equity method, Profit or loss method, Value relevance |
| Abstract | การค้นคว้าอิสระนี้ทำการศึกษาเกี่ยวกับผลกระทบจากการเลือกใช้นโยบายการบัญชีในการรับรู้ผลกำไรหรือขาดทุนจากการประมาณการตามหลักคณิตศาสตร์ประกันภัย ซึ่งเดิมตามมาตรฐานการบัญชีฉบับที่ 19 (ปรับปรุง 2555)เรื่องผลประโยชน์ของพนักงาน อนุญาตให้ผู้บริหารสามารถเลือกรับรู้รายการได้ 3 วิธี คือการรับรู้แบบขอบเขต การรับรู้ทั้งจำนวนในรายการกำไรขาดทุน และการรับรู้ทั้งจำนวนในรายการกำไรขาดทุนเบ็ดเสร็จอื่น แต่เมื่อมีการปรับปรุงมาตรฐานการบัญชี ตามมาตรฐานการบัญชีฉบับที่ 19 (ปรับปรุง 2557) เรื่องผลประโยชน์ของพนักงาน ได้มีการปรับปรุงวิธีการรับรู้รายการผลกำไรหรือขาดทุนจากการประมาณการตามหลักคณิตศาสตร์ประกันภัยให้เหลือเพียงหนึ่งวิธีคือการรับรู้ทั้งจำนวนในรายการกำไรขาดทุนเบ็ดเสร็จอื่น ผู้วิจัยจึงทำการศึกษาว่า แท้จริงแล้ววิธีการรับรู้รายการผลกำไรหรือขาดทุนจากการประมาณการตามหลักคณิตศาสตร์ประกันภัยวิธีใด ที่จะเป็นวิธีที่ทำให้ข้อมูลในงบการเงินมีความเกี่ยวข้องกับการตัดสินใจของนักลงทุนสูงที่สุด ในการศึกษาวิจัยนี้ผู้วิจัยทำการเก็บข้อมูลจากบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ไม่รวมกองทุนและหมวดบริษัทจดทะเบียนที่อยู่ระหว่างการฟื้นฟูการดำเนินงานที่มีรายการผลกำไรหรือขาดทุนจากการประมาณการตามหลักคณิตศาสตร์ประกันภัยในปี พ.ศ. 2555 หรือ พ.ศ. 2556 โดยใช้ตัวแบบในการศึกษาเช่นเดียวกับงานวิจัยของ Morais (2008) และ Sofian และ Jacob (2010) เป็นวิเคราะห์ความสามารถของตัวแปรต้นได้แก่ กำไรหรือขาดทุนสุทธิ และ มูลค่าตามบัญชีของส่วนของเจ้าของ ในการอธิบายตัวแปรตามคือมูลค่าตลาดของส่วนของเจ้า เพื่อพิจารณาว่าวิธีรับรู้รายการกำไรขาดทุนจากการประมาณการตามหลักคณิตศาสตร์ประกันภัยวิธีใด จะทำให้ตัวแปรต้นสามารถอธิบายตัวแปรตามได้มากที่สุด โดยใช้สมการถดถอยเป็นเครื่องมือในการศึกษาผลที่ได้จากการศึกษาพบว่า วิธีรับรู้รายการผลกำไรหรือขาดทุนจากการประมาณการตามหลักคณิตศาสตร์ประกันภัยที่ทำให้ข้อมูลในงบการเงินสะท้อนความเกี่ยวข้องกับการตัดสินใจของนักลงทุนมากที่สุด คือวิธีรับรู้ทั้งจำนวนในรายการกำไรขาดทุนเบ็ดเสร็จอื่น รองลงมาคือวิธีรับรู้ทั้งจำนวนในรายการกำไรขาดทุนและวิธีสุดท้ายคือวิธีรับรู้แบบขอบเขต ตามลำดับ ทั้งในปีพ.ศ. 2555 และ พ.ศ. 2556 ได้ผลการศึกษาที่สอดคล้องไปในทิศทางเดียวกัน อย่างไรก็ตามแม้จะมีความสามารถในการอธิบายตัวแปรตามที่แตกต่างกัน แต่ก็มีความแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้นสำหรับวิธีรับรู้ทั้งจำนวนในรายการกำไรขาดทุนและวิธีรับรู้ทั้งจำนวนในรายการกำไรขาดทุนเบ็ดเสร็จอื่น |
