Development of Tourism Products Based on Agricultural Lifestyle and Identity to Raise the Income of the Community, Tha Sai Subdistrict, Mueang District, Nakhon Nayok Province
Main Article Content
Abstract
The results of the study revealed that: 1) Tourism product of Tha Sai Subdistrict included Bua Chat, berry rice, tie- dyed fabric, Pla Du, sun-dried fish, gourami chili paste, salted egg, and broom with Madan wood handle. Products from the processing of Madan gooseberries include Madan juice, Madan sauce, preserved Madan, dried Madan, Madan chili paste, Madan sweet fish sauce, and skin care lotion from Madan. 2) The agricultural tourism products of Tha Sai Subdistrict were mostly products that were processed, such as, Madan juice, preserved Madan, dried Madan, Madan chili paste. Madan sweet fish sauce, and Madan sauce. During Mayongchid season, tourists were able to buy fresh fruits to eat and give as souvenirs. In addition, there were also fish products such as Pla Du, sun-dried fish, gourami fish paste, salted egg, and light broom with Madan wood handle that was convenient to use. 3) The developed tourism products based on agricultural lifestyle and identity to raise the income of the community, Tha Sai Subdistrict, Mueang District, Nakhon Nayok Province, from workshop, the community people had chosen to develop product from fish and banana by developing them as souvenirs for tourists.
Article history: Received 6 October 2025
Revised 25 February 2026
Accepted 27 February 2026
SIMILARITY INDEX = 15.03 %
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The views and opinions of the article appearing in this journal are those of the author. It is not considered a view and responsibility of the editorial staff.
References
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2546). Agrotourism ท่องเที่ยวเกษตรทั่วถิ่นไทย. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). ยุทธศาสตร์กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2560–2564). กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กิติพจน์ แสนสิงห์. (2552). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงเกษตรแบบมีส่วนร่วมของชุมชนแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรชุมชนบ้านบัวเทิง ตำบลท่าช้าง อำเภอสว่างวีระวงศ์ จังหวัดอุบลราชธานี. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคมศาสตร์และการพัฒนา, มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
คณะกรรมการดำเนินงานของสภามหาวิทยาลัย ฝ่ายวิจัย. (2565). แผนแม่บทการวิจัยตามยุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร ระยะ 15 ปี (พ.ศ. 2565–2579). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์การพัฒนาในระยะแผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2560–2564. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ.
ฉลาด จันทรสมบัติ และพิมพิกา จันทไทย. (2553). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาท้องถิ่น. วารสารการบริหารและพัฒนา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 2(1), 175–189. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JAD/article/view/154445
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนบนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา และเพ็ญศิริ ศรีคำภา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ประสงค์ ประณีตพลกรัง. (2547). การบริหารการผลิตและการปฏิบัติการ (Production and operations management). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ไดมอน อิน บิสสิเน็ต เวิร์ล.
พิมพ์ระวี โรจน์รุ่งสัตย์. (2553). การท่องเที่ยวชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
พจนา บุญคุ้ม. (2561). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงเกษตรเพื่อส่งเสริมตลาดการท่องเที่ยวของตำบลสามพระยา อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
ราณี อิสิชัยกุล. (2546). เอกสารชุดฝึกอบรมทางไกล หลักสูตรการจัดการการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ราณี อิสิชัยกุล. (2560). เอกสารการสอนชุดวิชาการจัดการการตลาดเพื่อการท่องเที่ยวและการโรงแรม. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
รำไพพรรณ แก้วสุริยะ. (2544). การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตร. กรุงเทพฯ: ศูนย์ประสานงานส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงเกษตร.
วีระพล ทองมา. (2561). การท่องเที่ยวโดยชุมชน (Community Based Tourism: CBT) สำหรับการพัฒนาคุณภาพชีวิตของชุมชนในเขตที่ดินป่าไม้. กรุงเทพฯ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช.
ศรัญญา วิสุทธิศาลวงศ์. (2560). การตลาดสำหรับอุตสาหกรรมท่องเที่ยว. พระนครศรีอยุธยา: คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
สถาบันพระปกเกล้า. (2553). การมีส่วนร่วม: แนวคิด ทฤษฎี และกระบวนการ. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. (2544). การศึกษาเพื่อกำหนดแนวทางการพัฒนาและจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตร. กรุงเทพฯ: Customer Service Consultant, TISTR.
สำนักงานจังหวัดนครนายก. (2561ก). แผนพัฒนาจังหวัดนครนายก พ.ศ. 2561–2564 (ฉบับทบทวนปี พ.ศ. 2562). นครนายก: สำนักงานจังหวัดนครนายก.
สำนักงานจังหวัดนครนายก. (2561ข). แผนพัฒนาจังหวัดนครนายก พ.ศ. 2561–2565 (ฉบับทบทวน). นครนายก: สำนักงานจังหวัดนครนายก.
สุวภัทร ศรีจองแสง. (2561). การพัฒนาสินค้าที่ระลึกทางการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านบากชุม ตำบลโนนก่อ อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 9(2), 20–47. https://so01.tcithaijo.org/index.php/humanubu/article/view/143521
สุวันชัย หวนนากลาง. (2558). การตลาดเพื่อการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: คณะการท่องเที่ยวและการโรงแรม มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
อริสรา เสยานนท์. (2560). การประกอบการในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2560). การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (Sustainable tourism). กรุงเทพฯ: องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าทราย. (2561). แผนพัฒนาท้องถิ่น พ.ศ. 2561–2565. นครนายก: องค์การบริหารส่วนตำบลท่าทราย.
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าทราย. (2564). จำนวนประชากร. นครนายก: องค์การบริหารส่วนตำบลท่าทราย.
อุบลวรรณา ภวกานันท์ และ ศรัณย์ กอสนาม. (2565). รูปแบบการมีส่วนร่วมในการเสริมสร้างการปรับตัวทางสังคมของผู้สูงอายุโดยองค์กรเครือข่าย (กิจกรรมที่ 1). วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 6(2), 87–100. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSSP/article/view/256086
Association of Southeast Asian Nations (ASEAN). (2016). ASEAN community-based tourism standard. ASEAN Secretariat: Indonesia.
Best, J. W. (1981). Research in education (4th ed.). Prentice Hall.
Cronbach, L. J. (1974). Essentials of psychological testing (3rd ed.). New York: Harper & Row.
Goodwin, H., & Santilli, R. (2009). Community based tourism: A success? ICRT Occasional Paper No. 11. International Centre for Responsible Tourism.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308
McCarthy E. J. & Perreault, W. D. (1991). Basic marketing. New York: McGraw-Hill
Strydom, A. J., Mangope, D., & Henama, U. S. (2018). Making community-based tourism sustainable: Evidence from Free State Province, South Africa. Geojournal of Tourism and Geosites 24(1):7-18. DOI 10.30892/gtg. 24101-338