The Analysis of Thai Political Parties through the Frameworks of Institutionalism and Marxism
Main Article Content
Abstract
This study aims 1) to analyze the origins and development of political parties in Thailand, and 2) to examine the roles and influence of capitalist groups on political parties in the country. Employing a qualitative research methodology, the study relies primarily on document analysis. The analytical framework incorporates institutionalist and Marxist perspectives. Data were analyzed using content analysis and are presented in a descriptive format. The findings reveal that 1) the formation and evolution of Thai political parties did not occur independently but were shaped by the politico-economic structure, which benefits military elites and capital groups closely aligned with the state. As a result, political parties have been unable to fulfill their role as genuine representatives of the people, instead functioning as mechanisms for preserving elite power and supporting government policies; and 2) capitalist groups play a significant role in supporting political parties through financial contributions and policy direction. This influence is exerted via power networks in collaboration with politicians, aiming to maintain their economic status and expand political influence. These dynamics reflect the convergence of state and capital interests, leading to the domination of the country’s political and economic structures.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- เนื้อหาและข้อมูลที่ลงตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
- บทความและข้อมูล ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำข้อมูลไปใช้ประโยชน์ในทางวิชาการ ขอให้อ้างอิงแหล่งที่มาด้วย
References
จักษ์ พันธ์ชูเพชร. (2549). การเมืองการปกครองไทย: จากยุคสุโขทัยสู่สมัยทักษิณ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: PUNCH GROUP.
จุมพล หนิมพานิช. (2548). พัฒนาการทางการเมืองไทย: อำมาตยาธิปไตย ธนาธิปไตยหรือประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชัชฎา กำลังแพทย์. (2564). ประยุทธ์ไม่ใช่สฤษดิ์: พลวัตรัฐราชการไทยจากยุครุ่งเรืองสู่ยุคเสื่อมถอย. กรุงเทพฯ: Illuminations Editions.
เชาวนะ ไตรมาศ. (2540). พรรคการเมือง: ภูมิหลังทางโครงสร้าง-หน้าที่และพัฒนาการทางสถาบัน. กรุงเทพฯ: สถาบันนโยบายศึกษา.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2557). รัฐศาสตร์แนววิพากษ์ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นรนิติ เศรษฐบุตร. (2543). กลุ่มราชครูในการเมืองไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บุญศักดิ์ แสงระวี, และแวว ศศิธร. (2551). วิวัฒนาการของลัทธิมาร์กซ์. กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.
ปานเทพ พัวพงษ์พันธ์. (2564). ธุรกิจผูกขาดค้าข้าว เพื่อประโยชน์ใคร. สืบค้นเมื่อ 3 มีนาคม 2568, จาก https://mgronline.com/daily/detail/9640000009201
ผาสุก พงษ์ไพจิตร, และคริส เบเคอร์. (2546). เศรษฐกิจการเมืองไทยสมัยกรุงเทพฯ (พิมพ์ครั้งที่ 3). เชียงใหม่: สำนักพิมพ์ซิลค์เวอร์ม.
พัฒน์นรี ศรีศุภโอฬาร. (2565). การพัฒนาธุรกิจและการสะสมทุนในประเทศไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พิพิธภัณฑ์แรงงานไทย. (2541). ประวัติศาสตร์แรงงานไทย ฉบับกู้ศักดิ์ศรีกรรมกร. กรุงเทพฯ: มูลนิธิฟรีดริค เอ แบร์ท.
รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์. (2546). กระบวนการกำหนดนโยบายเศรษฐกิจในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
วิทยากร เชียงกูล. (2558). ทำไมควรอ่านคาร์ล มาร์กซ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แสงดาว.
วีระ สมบูรณ์. (2561). ทฤษฎีการเมืองกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ. กรุงเทพฯ: การพิมพ์.
เวียงรัฐ เนติโพธิ์. (2552). ทุนเชียงใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ Open Books.
สมชาย ภคภาสน์วิวัฒน์. (2547). การพัฒนาเศรษฐกิจและการเมืองไทย (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
สุนัย จุลพงศธร. (2543). ถอดรหัสกลุ่มทุนผูกขาดธนาคารพาณิชย์ไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ศยาม.
สุรพงษ์ ชัยนาม. (2553). มาร์กซ์และสังคมนิยม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ศยาม.
เสมียน อารีย์. (2567). ชะตากรรม “พรรคเสรีมนังคศิลา” ก่อตั้งแรกสุด ถูกยุบแรกสุดในประวัติศาสตร์การเมืองไทย. สืบค้นเมื่อ 3 มีนาคม 2568, จาก https://www.silpamag.com/history/article_45761
ไสว บุญมา. (2555). ประชานิยม: ทางสู่ความหายนะ. กรุงเทพฯ: โพสต์บุ๊กส์.
อภิชาต สถิตนิรามัย. (2556). รัฐไทยกับการปฏิรูปเศรษฐกิจ: จากกำเนิดทุนนิยมนายธนาคารถึงวิกฤตเศรษฐกิจ 2540. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.
Clift, B. (2021). Comparative Political Economy: States, Markets and Global Capitalism (2nd ed.). London: Red Globe Press.
Gunther, R., & Diamond, L. (2003). Species of Political Parties: A New Typology. Party Politics, 9(2), 167-199.
Hall, P. A., & Taylor, R. C. R. (1996). Political Science and the Three New Institutionalisms. Political Studies, 44(5), 936-957.
Heywood, A. (2019). Politics (5th ed.). London: Red Globe Press.
Katz, R. S., & Mair, P. (1995). Changing Models of Party Organization and Party Democracy: The Emergence of the Cartel Party. Party Politics, 1(1), 5-28.
Kongkirat, P., & Kanchoochat, V. (2018). The Prayuth Regime: Embedded Military and Hierarchical Capitalism in Thailand. TRaNS: Trans-Regional and -National Studies of Southeast Asia, 6(2), 279-305.
Kuhonta, E. M. (2011). The Institutional Imperative: The Politics of Equitable Development in Southeast Asia. Stanford: Stanford University Press.
March, J. G., & Olsen, J. P. (1989). Rediscovering Institutions: The Organizational Basis of Politics. New York: Free Press.
Marx, K., & Engels, F. (1848). The Communist Manifesto. London: Penguin Classics.
McCargo, D. (1997). Thailand’s Political Parties: Real, Authentic and Actual. In Hewison, K. (Ed.). Political Change in Thailand (pp. 114-131). London: Routledge.
Meyer, J. W., & Rowan, B. (1977). Institutionalized Organizations: Formal Structure as Myth and Ceremony. American Journal of Sociology, 83(2), 340-363.
Ockey, J. (2003). Change and Continuity in the Thai Political Party System. Asian Survey, 43(4), 663-680.
Pasuk, P. (1996). The Thai Economy in the mid-1990s. Southeast Asian Affairs, 1996, 369-381.
Pasuk, P., & Baker, C. (2008). Thai Capital After The 1997 Crisis. Chiang Mai: Silkworm Books.
Pierson, P. (2004). Politics in Time: History, Institutions, and Social Analysis. Princeton: Princeton University Press.
Sartori, G. (1976). Parties and Party Systems: A Framework for Analysis. Cambridge: Cambridge University Press.
Shepsle, K. A. (2006). Rational Choice Institutionalism. In Rhodes, R. A. W., Binder, S. A., & Rockman, B. (Eds.). The Oxford Handbook of Political Institutions (pp. 23-38). Oxford: Oxford University Press.
